Bu sistemin ülkemizde bankalar tarafından uygulanan konut kredisi sisteminden başlıca farkı, kullandırılan kredilerin bir havuzda toplanarak üçüncü taraflara örneğin, uzun vadeli fonlara, kurumsal yatırımcılara veya bireysel emeklilik şirketlerine satılabilmesidir. Böylece satılan bu krediler sayesinde piyasaya tekrar para akışı sağlanıyor ve yeni krediler için kaynak yaratılıyor. Bankalarla konut alıcılarının işlem yaptığı piyasa 'birincil piyasa' olarak adlandırılıyor. Finansman kuruluşlarının kredileri diğer yatırımcılara sattıkları pazarlara da 'ikincil piyasa' deniyor. Mortgage sistemindeki ikincil piyasalar sayesinde bankalar konut kredileri alanında bir aracılık görevi üstleniyor. Böylece sistem kısa vadeli mevduatlarla uzun vadeli kredileri fonlamadan doğan vade uyumsuzluğu riskini ortadan kaldırarak, daha düşük faiz oranlı konut kredisi sunma kabiliyeti kazanıyor. Bir başka ifadeyle, uzun vadeli fon ihtiyacı olanlarla, uzun vadeli fon sağlayan kuruluşlar bu sistem sayesinde bir araya getiriliyor. Bankalar ve finans kuruluşları oluşturdukları kredi paketlerini sattıktan sonra elde ettikleri finansmanla yeni konut kredileri açabiliyor ve sistem fon ihtiyacını sürekli yeniliyor.

Mortgage sisteminin ülkemizde işler hale getirilmesi için, sistemi etkileyen birçok kanun maddesinde değişiklik içeren kanunun yasalaşmasından sonra, mevcut kredi süreçlerinde standartlaşma sağlanması, gerekli denetim, kontrol ve güvence mekanizmalarının kurulması ve ilgili yönetmeliklerin hazırlanması gerekiyor. Bu sistemin konut alıcıları açısından en önemli kısmı, kullanılan kredinin faiz oranı, vadesi ve aylık geri ödeme tutarlarıdır.

Kaynak: dyapi.com